Net voor zijn pensioen kwam M. tot een geweldige vaststelling: de functie die hij 42 jaar lang had uitgevoerd, was onvoorstelbaar belangrijk. Dit besluit praatte hij zichzelf aan, na die eindeloze periode waarin hij elke dag tegen zijn zin naar kantoor was gegaan. Hij wist dat zelfrespect nodig was voor gemoedsrust. M. had het even nagerekend: 73 920 uren had hij dezelfde administratie gevoerd, zijn inwerkperiode niet meegerekend. Er kon een kleine afwijking op het resultaat

Het was al de derde dag dat de lapjes me bezighielden. Wanhopig probeerde ik ze thuis te brengen, een plaats te geven, ergens in mijn leven. De eerste dag vond ik het nog vermakelijk, dat zoeken naar losse eindjes. Ik keek dan uit naar de overwinning, die zou aanvoelen als lichamelijk genot. De tweede dag begon het me te ergeren, het ging lijken op een nederlaag. Nooit eerder had een oplossing zich langer dan een etmaal in mijn geheugen weten te verbergen. Ik had de doos me

‘Ik kom naast je zitten, als je dat goedvindt,’ zegt de man beleefd. ‘De plaats is vrij,’ antwoordt de vrouw zonder op te kijken. ‘Ik vraag het maar. Een jonge vrouw gaat al snel wat denken.’ ‘Het is de enige bank in het park. Ik zou een oudere man niet vragen op het gras te gaan zitten.’ ‘Dan geraakt hij niet meer overeind, hoor ik je denken.’ ‘Heb je kinderen?’ ‘Ha! Elegant een glas water in mijn nek! Je vraagt of ik geen vróúw heb. Om thuis naast te gaan zitten. Wel, die h